Ο Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου της Ελληνικής Δημοκρατίας, κος Νότης Μηταράκης πραγματοποίησε επίσκεψη στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς και συναντήθηκε με τον Αρχηγό της Εθνικής Φρουράς, Αντιστράτηγο Δημόκριτο Ζερβάκη.

Η επίσκεψη ήταν εθιμοτυπικού χαρακτήρα και πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της επίσημης επίσκεψης του κ. Υπουργού στην Κύπρο.

Η 8η Μαρτίου, καθιερωμένη ως παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, είναι εφέτος ημέρα πολέμου με τον αόρατο και πολύ επικίνδυνο εχθρό, τον SARS-CoV2 . Σε αυτό τον πόλεμο οι εορτάζουσες είναι στην πρώτη γραμμή,  ως νοικοκυρές, σύζυγοι, μητέρες, εργαζόμενες. 

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ φιλοξενεί απόψεις γυναικών γιατρών  οι οποίες εργάζονται σε δομές υγείας και καθόλη τη διάρκεια της πανδημίας  κάτω από πολύ ιδιαίτερες και δύσκολες συνθήκες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης. Μάλιστα σύμφωνα με έκθεση της ΕΕ οι γυναίκες αποτελούν τη μεγάλη πλειονότητα των εργαζομένων στην υγεία. Τις βλέπουμε να πρωταγωνιστούν στις δομές υγείας επιδεικνύοντας την αυταπάρνηση και  το αίσθημα ευθύνης που τις διακρίνει και μας δίνουν σιγουριά ότι ο πόλεμος αυτός θα κερδηθεί. Η ζωή, που αυτές από τη φύση τους δημιουργούν, θα νικήσει για μια ακόμη φορά.

Οκτώ γυναίκες εξιστορούν την εμπειρία τους, μοιράζονται την σκέψη τους  και εξηγούν τι κράτησαν στο μυαλό, στην καρδιά και την ψυχή τους από τον πόλεμο αυτόν,  που πέρασε τον ένα χρόνο Ένας απολογισμός του αγώνα κατά του κορονοϊού  από θηλυκό μυαλό και γυναικεία ματιά, κατάθεση σοφίας και ελπίδας για τη ζωή που έχουμε μπροστά μας.

«Δεν θα σταθώ σ’ αυτά που μας πήρε η πανδημία. Θα σταθώ σε αυτά που μας έδωσε. Μαζί με τα σπίτια μας νοικοκυρέψαμε και τις προτεραιότητες μας και αυτό το κλισέ ετών “η υγεία πάνω από όλα”,  ξαφνικά απέκτησε νόημα. Ήταν σαν κάποιος να μας έλεγε σταμάτα και δες!», δηλώνει από την Ρόδο η γιατρός πνευμονολόγος Σοφία Αναστασίου.

Αισιόδοξο είναι το μήνυμα της Μαρίας Παλαύρα, η οποία είναι πνευμονολόγος στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του “Σωτηρία”.  «Ένας χρόνος πανδημίας από τον ιό SARS-CoV2 και οι γυναίκες γιατροί με συναίσθηση ευθύνης και καθήκοντος στην πρώτη γραμμή της μάχης, ατενίζουμε με αισιοδοξία το μέλλον, με εφόδια την επιστημονική γνώση και τον εμβολιασμό».

Την δική της εμπειρία περιγράφει συνοπτικά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η πνευμονολόγος, Γιούλα Δαμιανού, από την Αρκαδία. «Μέσα στην πανδημία ως γιατρός ωρίμασα, ως πολίτης θύμωσα με τους επιπόλαιους, ανεύθυνους “παντογνώστες”, ως μητέρα τσακώθηκα πολύ προστατεύοντας τα “μικρά” μου, ως σύντροφος απόλαυσα όσα δεν προλάβαινα, ως γυναίκα με ομόρφυνε μια ακόμα ρυτίδα που….κέρδισα».

Στις εναλλαγές των συναισθημάτων της σε συνδυασμό με την επιστημονική πρόκληση στέκεται η γιατρός πνευμονολόγος, Ιωάννα Σιγάλα, επιμελήτρια στην Κλινική Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου  “Ευαγγελισμός”: «Η πανδημία για εμένα είναι οι εναλλαγές έντονων συναισθημάτων, η επιστημονική πρόκληση,  οι άνθρωποι που παλεύουν ή πεθαίνουν μόνοι, o αναγκαίος περιορισμός των ατομικών δικαιωμάτων αλλά και η ευκαιρία για ενδοσκόπηση, η ελπίδα του εμβολίου.», αναφέρει.

Από τη Θεσσαλονίκη, που βίωσε πολύ βαριά την πανδημία, η  πνευμονολόγος Πασχαλίνα Γκιουλέκα στέλνει το δικό της μήνυμα, συνιστώντας λίγο ακόμη υπομονή καθώς η αρχή του τέλους έχει γίνει. «Η ανάγκη για τη διατήρηση της ζωής μας ένωσε και πάλι σαν Έθνος. Η συνεργασία όλων των φορέων και ειδικοτήτων έφερε ένα καλό αποτέλεσμα συνολικά. Όλοι έχουμε κουραστεί αλλά τώρα πρέπει να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό, η αρχή του τέλους έχει γίνει.»
Βαρύ φορτίο SARS-CoV-2 «σηκώνει» ο νομός Αχαΐας και η Πάτρα από την αρχή της πανδημίας. «Ένας χρόνος αβεβαιότητας, απόγνωσης, κούρασης αλλά και ικανοποίησης για τους ασθενείς που βγήκαν νικητές από την μάχη με τον κορονοϊό. Αυτό το χρόνο οι γυναίκες υγειονομικοί εργάστηκαν στην πρώτη γραμμή με αυταπάρνηση, έχοντας αισιοδοξία για επιστροφή στην κανονικότητα», αναφέρει η επικουρική Πνευμονολόγος, στο Νοσοκομείο «Αγιος Ανδρέας», Νίκη Τσόλκα.
Η πνευμονολόγος Σωτηρία Δεβενέ από την Λιβαδειά είδε την “οικογένειά της” να…μεγαλώνει: «Τον τελευταίο χρόνο» μας λέει «η οικογένεια μου έχει διευρυνθεί με πολλά μέλη, τους ασθενείς με covid. ‘Απειρες ώρες στο τηλέφωνο και ταυτόχρονα να τρέχουν και οι οικογενειακές υποχρεώσεις. Δύσκολος και απαιτητικός ρόλος.»

Στους ρόλους της γυναίκας αναφέρεται η Σύλβια Ραφτοπούλου Πνευμονολόγος ΜΕΘ στο “Σωτηρία”. «Γιατρός, σύζυγος, μάνα, γυναίκα. Ώρες ατέλειωτες στο νοσοκομείο και μετά οι δουλειές στο σπίτι όπως όλες οι γυναίκες.  Δεν ξέρω αν τα καταφέρνω, αλλά ξέρω ότι η θετική έκβαση του ασθενούς και η αγκαλιά της κόρης μου έχουν γίνει πια όλη μου η ζωή.»

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σωστά έχει αφιερώσει τη φετινή Ημέρα της Γυναίκας στον παγκόσμιο αγώνα των γυναικών κατά της κρίσης του COVID-19, καθώς εν πολλοίς είναι ένας δικός τους αγώνας. Μπορεί οι γυναίκες σε πολλά να αδικούνται, να έχουν δεύτερους ή τρίτους ρόλους και να αγωνίζονται σε πολλά μέτωπα να κερδίσουν αυτά που τους ανήκουν, αλλά σε αυτόν τον αγώνα κυριαρχούν.

Τη σύγκληση άτυπης συνάντησης 5+1 για την Κύπρο, στις 27-29 Απριλίου, στη Γενεύη, ανακοίνωσε με γραπτή δήλωση το βράδυ της Τετάρτης, ο εκπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ, Στεφάν Ντουζαρίκ.
 
«Μετά τις διαβουλεύσεις που διεξήγαγε εκ μέρους του ΓΓ η ανώτερη αξιωματούχος του ΟΗΕ, Τζέιν Χολ Λουτ, τους περασμένους μήνες, ο Γενικός Γραμματέας προτίθεται να συγκαλέσει μία άτυπη συνάντηση 5+1 για το κυπριακό ζήτημα, στη Γενεύη της Ελβετίας, από τις 27 μέχρι τις 29 Απριλίου», ανέφερε ο κ. Ντουζαρίκ.
 
Όπως σημειώνει ο εκπρόσωπος του ΓΓ, «ο σκοπός της συνάντησης θα είναι να προσδιοριστεί αν υπάρχει κοινό έδαφος για να διαπραγματευτούν τα μέρη μια διαρκή λύση του κυπριακού προβλήματος, εντός ενός προβλεπτού ορίζοντα».

Ο Επίτροπος Προεδρίας Φώτης Φωτίου μιλά στον pentadaktylo.online, για το θέμα των αγνοουμένων , τονίζοντας πως υπάρχει δραματική μείωση στον εντοπισμό λειψάνων στις κατεχόμενες περιοχές . Καταδικάζει παράλληλα την άρνηση της Τουρκίας να συνεργαστεί στην υπόδειξη μαζικών χώρων ταφής από τις περισυλλογές που έγιναν από τα πεδία των μαχών, όπως και στην υπόδειξη των νέων χώρων ταφής που τάφηκαν τα λείψανα που σκόπιμα μετακινήθηκαν από τους αρχικούς χώρους ταφής.

Κύριε Φωτίου , πόσο δύσκολο είναι τελικά το πρόβλημα των αγνοουμένων;

Η διαιώνιση και μη επίλυση ανθρωπιστικών προβλημάτων που προκαλούν τόσο πόνο και αγωνία σε συνανθρώπους μας αποτελεί μια απάνθρωπη και ίσως την πιο βάρβαρη μπορώ να πω πολιτική και τακτική που εξυπηρετεί καθαρά πολιτικούς στόχους και σκοπιμότητες. Αυτή, δυστυχώς, είναι η πολιτική που ακολουθεί η Τουρκία από το 1974 στις προσπάθειες επίλυσης της ανθρωπιστικής πτυχής της τραγωδίας των αγνοουμένων. Είναι για το λόγο αυτό που το πρόβλημα παραμένει άλυτο και θεωρείται δύσκολο. Αν δεν υπάρξει αλλαγή πολιτικής από την Τουρκία, οι δυσκολίες και τα προβλήματα δυστυχώς θα συνεχίσουν να υφίστανται και θα επιδεινώνονται χρόνο με χρόνο.

Όσον αφορά την επανέναρξη των εργασιών της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων (ΔΕΑ), ποια προβλήματα παρουσιάζονται. Έχουν προχωρήσει οι διαδικασίες για την λειτουργία 7 συνεργείων στα κατεχόμενα και του ενός στις ελεύθερες περιοχές;

Όπως γνωρίζετε η ΔΕΑ συστάθηκε και λειτουργεί με βάση ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και με τη συμμετοχή εκπροσώπου του Γενικού Γραμματέα από το 1981. Το 2005 άρχισε το πρόγραμμα εκταφών και αναγνώρισης λειψάνων της ΔΕΑ. Αν και έχουν παρέλθει τόσες δεκαετίες από τη σύσταση της ΔΕΑ, εξακολουθούν να παραμένουν σε εκκρεμότητα πέραν του 50% των υποθέσεων των αγνοουμένων που κατατέθηκαν στη ΔΕΑ. Τα προβλήματα και οι δυσκολίες προέρχονται από την άρνηση της κατοχικής δύναμης να συνεργαστεί με ειλικρίνεια και ανθρωπισμό για επίλυση του προβλήματος των αγνοουμένων. Τα προβλήματα δεν είναι τεχνοκρατικής φύσεως. Υπάρχει τεχνογνωσία και το αναγκαίο επιστημονικό προσωπικό. Τα προβλήματα είναι καθαρά πολιτικά. Το ζητούμενο είναι να κατατεθούν από την κατοχική δύναμη όλα τα στοιχεία και πληροφορίες από τα αρχεία του τουρκικού στρατού για τους μαζικούς χώρος ταφής. Μόνο με τον τρόπο αυτό οι επιστημονικές προσπάθειες θα καταστούν αποτελεσματικές και θα υπάρξει πρόοδος.

Ποια θεωρείτε τα κύρια προβλήματα του προγράμματος;

Τα προβλήματα είναι πολλά και σοβαρά. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια δραματική μείωση στον εντοπισμό λειψάνων στις κατεχόμενες περιοχές και ως συνεπακόλουθο μείωση στον αριθμό των ταυτοποιήσεων με την μέθοδο DNA. Η Τουρκία αρνείται να συνεργαστεί στην υπόδειξη μαζικών χώρων ταφής από τις περισυλλογές που έγιναν από τα πεδία των μαχών, όπως και στην υπόδειξη των νέων χώρων ταφής που τάφηκαν τα λείψανα που σκόπιμα μετακινήθηκαν από τους αρχικούς χώρους ταφής. Η ίδια άρνηση εκφράζεται από την κατοχική δύναμη και στο άνοιγμα των αρχείων του τουρκικού στρατού όπως και στο θέμα των εκταφών και ερευνών στις στρατιωτικές ζώνες. Ταυτόχρονα η κατοχική δύναμη περιφρονεί και αρνείται να εφαρμόσει τις αποφάσεις του 2001 του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Βλέπουμε ότι υπάρχουν καθυστερήσεις στη διαδικασία ταυτοποίησης πολλών οστών που βρίσκονται εδώ και χρόνια στο ανθρωπολογικό εργαστήριο της ΔΕΑ. Υπάρχουν οστά πέραν των 200 ατόμων τα οποία ακόμη δεν ταυτοποιήθηκαν     

Θέλω να τονίσω ότι μας προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία και προβληματισμό οι πληροφορίες αυτές. Έχουμε ζητήσει πλήρη και σε βάθος ενημέρωση για την κατάσταση που επικρατεί καθώς και για τα τυχόν προβλήματα ή δυσκολίες που πιθανόν να συμβάλουν στην καθυστέρηση που παρατηρείται. Από πλευράς μας θα καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια όπως εξάλλου πάντα πράττουμε και θα παράσχουμε κάθε βοήθεια ώστε να επιλυθούν τα όποια προβλήματα υπάρχουν και να προχωρήσουν οι ταυτοποιήσεις ώστε να δίνονται το συντομότερο δυνατόν οι απαντήσεις στις δοκιμαζόμενες οικογένειες για την τύχη των αγαπημένων τους προσώπων.

Στη συνεδρία της Επιτροπής της Βουλής έγινε λόγος και για οστά που δεν έχουν ταυτοποιηθεί και βρίσκονται στο εργαστήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας. …

Πρόκειται για οστά που είχαν εκταφεί την περίοδο 1979-81 με μη επιστημονικό τρόπο από τα κοιμητήρια Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και Λακατάμιας. Μετά την εκταφή τα οστά τοποθετήθηκαν σε ειδικό οστεοφυλάκιο στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας. Το 2000, οι επιστήμονες του προγράμματος της Κυπριακής Δημοκρατίας παρέλαβαν τα οστά και προχώρησαν σε επιστημονικές εξετάσεις και αναλύσεις για την ταυτοποίηση τους. Ως αποτέλεσμα των επιστημονικών εξετάσεων διαπιστώθηκε ότι τα οστά τύγχαναν χημικού ψεκασμού και ως εκ τούτου δεν μπορούν να αποδώσουν καλής και ικανοποιητικής ποιότητας γενετικού υλικού για σκοπούς ταυτοποίησης. Μετά τον εντοπισμό του προβλήματος καταβάλαμε κάθε δυνατή προσπάθεια για επίλυσή του. Έχουμε αποστείλει δείγματα σε εξειδικευμένα εργαστήρια στις ΗΠΑ, Μεγ.Βρετανία, και στην Ελλάδα. Δυστυχώς, δεν έγινε μέχρι τώρα δυνατή η επίλυση των επιστημονικών προβλημάτων. Οι προσπάθειές μας όμως συνεχίζονται σε Κύπρο και εξωτερικό και ευελπιστούμε ότι με την πρόοδο στις τεχνολογίες της γενετικής θα καταφέρουμε να επιλύσουμε τα προβλήματα και να προχωρήσουμε σε ταυτοποιήσεις.

Πώς προχωρεί το πρόγραμμα της Κυπριακής Δημοκρατίας στις ελεύθερες περιοχές;

Όπως γνωρίζετε το πρόγραμμα άρχισε το 1999 και βασίζεται στην πάγια πολιτική των εκάστοτε κυβερνήσεων να δώσουμε απαντήσεις, εκεί που μπορούμε με τις δικές μας προσπάθειες, στις οικογένειες αγνοουμένων και πεσόντων μας. Και αυτό χωρίς οποιεσδήποτε σκοπιμότητες. Στο πλαίσιο του προγράμματος πραγματοποιήθηκαν εκταφές και αναγνωρίσεις λειψάνων από τα κοιμητήρια Λακατάμιας και Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, του ΝΟΡΑΤΛΑΣ στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, των πεσόντων της ακταιωρού ΦΑΕΘΩΝ, του νοσοκομείου Αθαλάσσας και των πεσόντων της Τηλλυρίας του 1964 και των ομαδικών τάφων του πραξικοπήματος. Εκτός από τις μεγάλες αυτές εκταφές πραγματοποιήθηκαν και μεμονωμένες εκταφές Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, μετά από αιτήματα που μου υπέβαλαν οι οικογένειες τους. Θέλω να επαναλάβω και να επισημάνω τον καθαρά ανθρωπιστικό στόχο των προσπαθειών μας.

Με την ευκαιρία θέλω να αναφέρω ότι στις 02 Αυγούστου πραγματοποιείται στο Δάλι η κηδεία των οστών του πεσόντα της Τηλλυρίας Γεωργίου Εικοσάρη.

Πρόκειται για την πρώτη κηδεία που πραγματοποιείται ως αποτέλεσμα των εκταφών που έγιναν στο πρόχειρο νοσοκομείο Παχύαμμου.

Τι γίνεται με τους 450 περίπου πεσόντες Ελληνοκύπριους και Ελλαδίτες, που τάφηκαν σε γνωστούς και άγνωστους χώρους στις κατεχόμενες περιοχές;

Είναι ένα τεράστιο θέμα το οποίο προκαλεί πόνο στις οικογένειες τους, οι οποίες επιθυμούν να προχωρήσουν σε μια αξιοπρεπή ταφή των λειψάνων των αγαπημένων τους προσώπων, σύμφωνα με τις θρησκευτικές και κοινωνικές παραδώσεις μας. Δέχομαι πάρα πολλά αιτήματα από τις οικογένειες αυτές. Να σημειώσω ότι οι υποθέσεις αυτές δεν τυγχάνουν χειρισμού στα πλαίσια της ΔΕΑ.

Το σοβαρό αυτό θέμα τέθηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο και στα πλαίσια του σχεδίου δράσης για τους αγνοούμενους όπου αποφασίστηκαν τεχνοκρατικά και πολιτικά μέτρα για αντιμετώπισή του προς όφελος των οικογενειών.

Ποιο είναι το μήνυμα σας προς τις οικογένειες που αναμένουν απαντήσεις;

Μήνυμα αγωνιστικότητας, διεκδίκησης και επιμονής για υλοποίηση των ιερών μας στόχων. Θέλω να διαβεβαιώσω για ακόμα μια φορά, τις δύσκολες αυτές μέρες, τους συγγενείς των αγνοουμένων και πεσόντων μας σε Κύπρο και Ελλάδα, ότι οι προσπάθειες μας συνεχίζονται και εντατικοποιούνται όπου δη με στόχο να δοθούν απαντήσεις, πειστικές και τεκμηριωμένες σε κάθε οικογένεια, ώστε οι οικογένειες να μπορέσουν να προχωρήσουν στην επούλωση των πληγών που προκλήθηκαν από τον χαμό αγαπημένων προσώπων. Δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ τον αγώνα και την προσπάθεια, παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα που προβάλλει η κατοχική δύναμη, μέχρι και την διευκρίνιση της τύχης και του τελευταίου αγνοούμενου μας. Αυτό αποτελεί χρέος και δέσμευσή όλων μας στους ήρωες μας και στις οικογένειες τους.

Μέσα από τα σχέδια Επανεγκατάστασης δόθηκαν κίνητρα σε νεαρά ζευγάρια για να εγκατασταθούν στα κατεχόμενα χωριά μας. Πέτυχε το εγχείρημα;

Οι περισσότεροι εγκλωβισμένοι μας είναι μεγάλης ηλικίας, είναι για αυτό το λόγο που έχουμε προωθήσει νέα προγράμματα και κίνητρα για τους εγκλωβισμένους και επαναγκατασταθέντες. Θέλουμε με αυτά τα προγράμματα, να ενθαρρύνουμε νεαρά ζευγάρια να επανεγκατασταθούν ιδιαίτερα στο Ριζοκάρπασο, στην Αγία Τριάδα. Θέλουμε να τα ενθαρρύνουμε για να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε το ιστορικό μας σχολείο στο Ριζοκάρπασο, όπου σήμερα φοιτούν 41 μαθητές από την προ δημοτική μέχρι το Λύκειο.

Προσπάθεια μας επίσης είναι να επιστρέψουν οικογένειες με μικρά παιδιά και στα Μαρωνιτικά χωριά με σκοπό την επαναλειτουργία του Δημοτικού Σχολείου.

Τα προγράμματα είναι πολύ επιτυχημένα αφού αγκαλιάστηκαν και σήμερα διαβιούν γύρω στους 220 επαναγκατασταθέντες στην Καρπασία και στα Μαρωνιτικα χωριά.

Στόχος μας είναι να εξασφαλίσουμε στους εγκλωβισμένους μας τις συνθήκες εκείνες που θα τους βοηθήσουν να διασφαλίσουν ένα ελπιδοφόρο μέλλον για αυτούς και τα παιδιά τους. Φυσικά με την ευχή ότι σύντομα θα έρθει η ώρα που η πατρίδα μας θα απελευθερωθεί από την κατοχή και τον εποικισμό και θα εισέλθει σε μια νέα εποχή ευημερίας και ασφάλειας που θα διασφαλίζονται και θα εφαρμόζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι βασικές ελευθερίες.

Σαν σήμερα 4/11/1956 πέφτουν ηρωικά μαχόμενοι , οι αγωνιστές της Ένωσης Γεώργιος Αναστάση, Παναγή Βάσος και Στυλιανού Γεώργιος.

Αναστάση Γεώργιος

Γεννήθηκε στο Νέο Χωριό, της επαρχίας Πάφου, το 1933.
Γονείς : Αναστάσης και Αννίκα Ιακώβου
Αδέλφια : Χαραλαμπία, Λάζαρος, Ελένη, Ροδοθέα, Παρασκευή
Αρραβωνιαστικιά : Δέσποινα Χαραλάμπους

Ο Γεώργιος Αναστάση, μετά την αποφοίτησή του από το δημοτικό σχολείο του χωριού του, εργαζόταν ως ψαράς. Εντάχθηκε από τους πρώτους στο χωριό του στον αγώνα της ΕΟΚΑ και δούλευε αθόρυβα ως τροφοδότης και συνοδός ανταρτών της περιοχής του. Ήταν μέλος της Ομάδας Κρούσεως Τυφεκιοφόρων Νέου Χωριού Πάφου και ήταν άριστος στη ρίψη χειροβομβίδων. Πήρε μέρος σε δολιοφθορές εναντίον των Άγγλων και ασχολήθηκε με την περισυλλογή οβίδων από την περιοχή Αρναούτης του Ακάμα, η οποία χρησιμοποιήθηκε σαν πεδίο βολής του βρετανικού ναυτικού στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Το εκρηκτικό υλικό που περιείχαν οι οβίδες χρησίμευε για την κατασκευή ναρκών και χειροβομβίδων για τις ανάγκες της ΕΟΚΑ.

Το Μάιο και τον Ιούνιο του 1956, μαζί με συναγωνιστές του, καθάρισαν θάμνους και ετοίμασαν δίαυλο προσγείωσης αεροπλάνου στην περιοχή του Ακάμα, για ρίψη οπλισμού από αεροπλάνο ή και προσγείωσή του. Ο οπλισμός προγραμματιζόταν να σταλεί στην ΕΟΚΑ μυστικά από την Ιταλία.

Στις 4 Νοεμβρίου 1956 ο Γεώργιος Αναστάση, μαζί με το Γεώργιο Στυλιανού και το Βάσο Παναγή, έστησαν ενέδρα στην είσοδο του χωριού τους, εναντίον των Άγγλων, τους οποίους προκάλεσαν να ανεβούν από την Πόλη Χρυσοχούς στο Νέο Χωριό, όταν με παρότρυνση δική τους, οι συγχωριανοί τους κατέστρεψαν το έμβλημα της Μεγάλης Βρετανίας σε ταχυδρομικό γραμματοκιβώτιο και ύψωσαν την ελληνική σημαία. Με την ακινητοποίηση του δεύτερου οχήματος των Άγγλων, που πέτυχαν με την έκρηξη ηλεκτρικής νάρκης, έριξαν και τις δυο χειροβομβίδες που κρατούσαν, η μια από τις οποίες δεν εξερράγη, και αποχώρησαν. Δεν κτύπησαν το πρώτο αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν οι αστυνομικές αρχές της περιοχής, γιατί μέσα σ’ αυτό μεταφέρονταν όρθιοι δυο ομοχώριοί τους, τους οποίους οι Άγγλοι χρησιμοποίησαν ως ανθρώπινες ασπίδες.

Οι Άγγλοι στρατιώτες, μαζί με τους Τούρκους επικουρικούς που τους συνόδευαν, τους καταδίωξαν. Και ενώ οι τρεις αγωνιστές είχαν ήδη απομακρυνθεί αρκετά και ήταν έτοιμοι να καλυφθούν πίσω από βουνοκορφή, πληγώθηκε στο πόδι ο αρχηγός τους Γεώργιος Στυλιανού από Άγγλο σκοπευτή και γύρισαν πίσω και τον πήραν. Κατά την αποχώρησή τους, τους πρόλαβαν οι στρατιώτες, που άνοιξαν καταιγιστικά πυρά εναντίον τους και τους συνέλαβαν. Τους μετέφεραν κάτω από μια χαρουπιά, όπου πυροβόλησαν στο κεφάλι το Γεώργιο Στυλιανού και λόγχισαν μέχρι θανάτου τους Γεώργιο Αναστάση και Βάσο Παναγή. Μετά τους μετέφεραν στην πλατεία του χωριού και υποχρέωσαν τους συγχωριανούς τους να περάσουν μπροστά από τα κατακρεουργημένα κορμιά τους, τα οποία συνέχισαν να πυροβολούν και να λογχίζουν. Στη συνέχεια τους κρέμασαν στα οχήματά τους και τους περιέφεραν στην Πόλη Χρυσοχούς.

Παναγή Βάσος

Γεννήθηκε στο Νέο Χωρίο, της επαρχίας Πάφου, στις 17 Φεβρουαρίου 1929.

Γονείς : Παναγής Χριστοδούλου και Παρασκευή Ξενοφώντος Παναγή
Αδελφές : Ελισάβετ, Βασιλεία και Ανδρονίκη

Ο Βάσος Παναγή τελείωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του και εργαζόταν ως εργάτης και βοσκός. Με την έναρξη του αγώνα εντάχθηκε στις τάξεις της ΕΟΚΑ και ήταν μέλος της Ομάδας Κρούσεως Τυφεκιοφόρων Νέου Χωριού. Έδρασε στην απόκρυψη και διανομή εκρηκτικού υλικού, που μαζί με συναγωνιστές του, έπαιρναν από οβίδες που μάζευαν στην περιοχή “Αρναούτης” του Ακάμα, την οποία χρησιμοποιούσε σαν πεδίο βολής το Βρετανικό Ναυτικό στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Πήρε μέρος σε δολιοφθορές εναντίον των Άγγλων, σε ενέδρες και βομβιστικές επιθέσεις. Το Μάιο του 1956, μαζί με συναγωνιστές του, καθάρισαν από θάμνους και ετοίμασαν στην τοποθεσία Καψάλα του Ακάμα δίαυλο προσγείωσης αεροπλάνου, το οποίο προγραμματιζόταν να μεταφέρει μυστικά από την Ιταλία οπλισμό για τις ανάγκες της ΕΟΚΑ.

Στις 3 Νοεμβρίου 1956 η ομάδα της ΕΟΚΑ Νέου Χωρίου προκάλεσε επίθεση εναντίον Άγγλων στρατιωτών, οι οποίοι περιόρισαν τις κινήσεις τους στην περιοχή, λόγω των συχνών επιθέσεων που δέχονταν από την ΕΟΚΑ. Ο αρχηγός της ομάδας Γεώργιος Στυλιανού, συμβούλευσε να υψωθεί ελληνική σημαία στο σχολείο του χωριού και να καταστραφεί το ταχυδρομικό κιβώτιο που έφερε πάνω το βρετανικό βασιλικό έμβλημα. Ειδοποιήθηκε για τα συμβάντα η αστυνομική αρχή Πόλεως Χρυσοχούς και στάλθηκαν στρατιωτικές δυνάμεις στο χωριό, στην είσοδο του οποίου τα οχήματά τους ενέπεσαν σε ενέδρα της ΕΟΚΑ που έστησαν οι ήρωες Γεώργιος Στυλιανού, Βάσος Παναγή και Γεώργιος Αναστάση. Αυτοί ακινητοποίησαν το δεύτερο όχημα της φάλαγγας με πυροδότηση ηλεκτρικής νάρκης, γιατί στο πρώτο οι δυνάμεις ασφαλείας είχαν δυο ομοχώριούς τους που είχαν πάρει για ανθρώπινες ασπίδες από το δρόμο. Έριξαν τις δυο τους χειροβομβίδες, εκ των οποίων η μια δεν εξερράγη και αποχώρησαν.

Οι Άγγλοι στρατιώτες, μαζί με Τούρκους επικουρικούς που δέχτηκαν την επίθεση, τους καταδίωξαν. Είχαν απομακρυνθεί αρκετά και ήταν έτοιμοι να καλυφθούν πίσω από βουνοκορφή, όταν ο Γεώργιος Στυλιανού, αρχηγός της αποστολής, πληγώθηκε στο πόδι. Οι δυο συναγωνιστές του γύρισαν πίσω και τον πήραν. Κατά την αποχώρηση, τους πρόλαβαν οι στρατιώτες, που άνοιξαν καταιγιστικά πυρά εναντίον τους και τους οδήγησαν σε επίπεδο έδαφος. Εκεί πυροβόλησαν στο κεφάλι το Γεώργιο Αναστάση. Μετέφεραν τους νεκρούς στο χωριό και υποχρέωσαν τους κατοίκους να περάσουν μπροστά από τα κατακρεουργημένα κορμιά τους, τα οποία συνέχισαν να πυροβολούν και να λογχίζουν. Στη συνέχεια τα κρέμασαν στα οχήματά τους και τα περιέφεραν στην Πόλη Χρυσοχούς.

Στυλιανού Γεώργιος

Γεννήθηκε στο Νέο Χωριό, της επαρχίας Πάφου, στις 7 Νοεμβρίου 1938 και μεγάλωσε στην Πόλη Χρυσοχούς, όπου εγκαταστάθηκαν οι γονείς του.

Γονείς : Στυλιανός Δημοσθένους και Φωστήρα Στυλιανού
Αδέλφια : Δέσποινα, Μάρθα, Κλεόπας, Αναστάσιος

Ο Γεώργιος Στυλιανού τελείωσε το δημοτικό σχολείο Πόλεως Χρυσοχούς και φοίτησε στο εκεί Ελληνικό Γυμνάσιο μέχρι και την τετάρτη τάξη. Ήταν ενθουσιώδης με έκδηλο το στοιχείο του θάρρους. Εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ από τις αρχές του αγώνα και ανέπτυξε πλούσια δράση συνδεόμενος με την ανταρτική ομάδα της περιοχής του. Στη συνέχεια, κατόπιν εντολής του τομεάρχη του, τέθηκε επικεφαλής ομάδας Κρούσεως Τυφεκιοφόρων στο χωριό του. Το Μάιο και τον Ιούνιο του 1956, μαζί με συναγωνιστές του καθάρισε από θάμνους και ετοίμασε δίαυλο προσγείωσης αεροπλάνου στην περιοχή του Ακάμα, για ρίψη οπλισμού από αεροπλάνο ή και προσγείωσή του. Ο οπλισμός προγραμματιζόταν να σταλεί στην ΕΟΚΑ μυστικά από την Ιταλία.

Στις 23 Μαΐου 1956 ο Γεώργιος Στυλιανού κατόρθωσε να εκτελέσει Τούρκο αξιωματικό της αστυνομίας Πόλεως Χρυσοχούς, ο οποίος συλλάμβανε και ανέκρινε Έλληνες και συνήθιζε να κακοποιεί συγγενείς ανταρτών. Αναγνωρίστηκε, αλλά δεν συνελήφθη, επειδή κρυβόταν.
Στις 4 Νοεμβρίου 1956 προκάλεσε τους Άγγλους να ανεβούν στο Νέο Χωριό όταν, με εντολή του, οι συγχωριανοί του κατέστρεψαν το γραμματοκιβώτιο που έφερε το έμβλημα της Μεγάλης Βρετανίας και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο δημοτικό σχολείο. Στην είσοδο του χωριού ανέμενε τους Άγγλους επικεφαλής της ομάδας του, που την αποτελούσαν οι Γεώργιος Αναστάση και Βάσος Παναγή, που θανατώθηκαν μαζί του.

Έπληξαν με ηλεκτρική νάρκη το δεύτερο αυτοκίνητο της φάλαγγας των Άγγλων που κατέφθασαν, γιατί στο πρώτο οι αστυνομικές αρχές είχαν τοποθετήσει δυο ομοχώριούς τους, τους οποίους χρησιμοποίησαν ως ανθρώπινες ασπίδες. Με την ακινητοποίησή του, έριξαν και τις δυο χειροβομβίδες τους, εκ των οποίων η μια δεν εξερράγη, και απομακρύνθηκαν προς το λόφο. Ακολούθησε καταδίωξή τους κατά την οποία ο Στυλιανού πληγώθηκε στο πόδι από Άγγλο ακροβολιστή.

Οι δυο συναγωνιστές του γύρισαν πίσω, παρέλαβαν τον αρχηγό τους και προσπάθησαν να φύγουν μεταφέροντάς τον κάτω από τα καταιγιστικά πυρά των εχθρών, αλλά συνελήφθησαν και οι τρεις. Οι Άγγλοι στρατιώτες μαζί με τους Τούρκους επικουρικούς, που ήταν μαζί τους, αποτελείωσαν τον Στυλιανού πυροβολώντας τον στο κεφάλι και θανάτωσαν τους συντρόφους του με λογχισμούς. Κατακρεουργημένους τους μετέφεραν στο χωριό τους, όπου υποχρέωσαν τους κατοίκους να συγκεντρωθούν και να παρακολουθήσουν νέους πυροβολισμούς των νεκρών ήδη αγωνιστών, τους οποίους κρέμασαν στη συνέχεια στα αυτοκίνητά τους και τους περιέφεραν στους δρόμους της Πόλης της Χρυσοχούς.

Ο θάνατός τους συγκλόνισε ολόκληρη την Κύπρο αλλά ατσάλωσε ταυτόχρονα τη θέληση για συνέχιση του αγώνα.