Tο Γραφείο Επιτρόπου Προεδρίας παρουσιάζει σήμερα, 24 Μαρτίου 2021, με αισθήματα υπερηφάνειας και συγκίνησης και σε συνεργασία με όλα τα οργανωμένα σύνολα της Διασποράς, παιδιά και νέους της Διασποράς από διάφορες γωνίες του κόσμου να δίνουν τα δικά τους μηνύματα για τον αγώνα του ’21, φιλμάκι αφιερωμένο στη συμβολή της Κύπρου στην Επανάσταση και τον απόηχο της στους απελευθερωτικούς αγώνες της Κύπρου.
Η Επανάσταση του 1821 ήταν η αφετηρία ενός έθνους κράτους αλλά και μια παρακαταθήκη ηρωικής μορφής για τις επόμενες γενιές. Οι Έλληνες θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία τους και έμειναν στην ιστορία για τα κατορθώματα τους. Ο απανταχού Ελληνισμός τιμά τον ηρωικό ξεσηκωμό των Ελλήνων για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Σημαντική και η συμβολή της Κύπρου στον Αγώνα.
Το Γραφείο Επιτρόπου Προεδρίας είναι περήφανο για τους απόδημους Έλληνες και τους διαχρονικούς αγώνες τους για την Κύπρο μας. Ιδιαίτερα περήφανο είναι για την νέα γενιά των απόδημων μας. Αυτά τα παιδιά μας θυμίζουν ότι, αν και βρίσκονται μακριά από την χώρα καταγωγής τους, διατηρούν στενούς δεσμούς με τη γλώσσα, την ιστορία, την παράδοση και τις ρίζες τους. Αυτό, πέρα από συγκίνηση και περηφάνια, μας δημιουργεί αισθήματα ευθύνης και υποχρέωσης απέναντι τους. Τους δίνουμε την υπόσχεση μας ότι θα είμαστε δίπλα τους, κοντά τους, υποστηρικτές και συμπαραστάτες τους, γιατί τα παιδιά αυτά είναι το μέλλον του Απόδημου Ελληνισμού.
https://youtu.be/BJYgVsUNGCw
Ο Πετράκης Κυπριανού τελείωσε το δημοτικό σχολείο στη Λάρνακα και ήταν μαθητής στην τρίτη τάξη της Αμερικανικής Ακαδημίας Λάρνακας, όταν αποβλήθηκε προσωρινά από το σχολείο του με την κατηγορία ότι έριχνε φυλλάδια της ΕΟΚΑ, ύψωνε την ελληνική σημαία και ξεσήκωνε τους συμμαθητές του σε διαδηλώσεις.
Μελετούσε στο μεταξύ μόνος του, ενώ παράλληλα εντάχθηκε στις ομάδες κρούσεως και εκτελεστικού της ΕΟΚΑ στη Λάρνακα. Την Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 1956, πήρε μέρος στην εκτέλεση Άγγλου λοχία και αναγνωρίστηκε, αλλά διέφυγε τη σύλληψη και ενώθηκε με τους αντάρτες στην ορεινή περιοχή της Λάρνακας, όπου πήρε μέρος σε πολλές αποστολές και επιθέσεις εναντίον των κατοχικών δυνάμεων.
Το Μάρτιο του 1957 προδόθηκε το κρησφύγετό του, μεταξύ Λάγιας και Ακαπνούς, οι αντάρτες όμως διέφυγαν τη σύλληψη και αφού περιπλανήθηκαν μερικές μέρες κυνηγημένοι από τους Άγγλους, κατέληξαν στην Αναφωτίδα. Για λόγους ασφάλειας ο τομεάρχης χώρισε τους καταζητούμενους με ευθύνη δράσης σε μικρότερες περιοχές. Ο Πετράκης ορίσθηκε ως υπεύθυνος για την περιοχή που περιλαμβάνεται μεταξύ των χωριών Χοιροκοιτίας, Βάβλας,Οράς, Βαβατσινιάς και προωθήθηκε προς τα εκεί. Θα κατασκεύαζε το δικό του κρησφύγετο και θα δρούσε με τις τοπικές ομάδες των χωριών της περιοχής του. Στην πορεία του στάθμευσε για δυο μέρες στο χωριό Βάβλα και μετά κατευθύνθηκε στην Ορά, όπου είχε οδηγίες από τον τομεάρχη του για κατασκευή κρησφυγέτου στην περιοχή. Τη δεύτερη μέρα μετά την άφιξή του εκεί, στις τρεις το απόγευμα, περικυκλώθηκε από τρεις χιλιάδες Άγγλους στρατιώτες, που επέβαλαν κατ’ οίκον περιορισμό στο χωριό, αναζητώντας τον.
Ο Πετράκης Κυπριανού συνειδητά επέλεξε να πολεμήσει, γνωρίζοντας ότι τούτο σήμαινε βέβαιο θάνατο. Ταμπουρωμένος σ΄ ένα ακατοίκητο σπίτι στο οποίο είχε καταφύγει, πολέμησε για δυόμισι ώρες με ένα κυνηγετικό όπλο και είκοσι επτά φυσίγγια που διέθετε. Όταν χρησιμοποίησε και το τελευταίο φυσίγγι επιχείρησε έξοδο, προσπαθώντας να σπάσει τον κλοιό των στρατιωτών που τον παραμόνευαν παντού και τον πυροβόλησαν σκοτώνοντάς τον. Ήταν ο πρώτος αντάρτης της ΕΟΚΑ που μετουσίωσε σε πράξη το πνεύμα της θυσίας του Αυξεντίου, που είχε προηγηθεί στις τρεις Μαρτίου.
Γεννήθηκε στη Λάρνακα στις 29 Ιουνίου 1939.
Γονείς : Μιχάλης και Άννα Κυπριανού
Αδέλφια : Χρυσούλα, Ευάγγελος, Ανδρέας, Μάρω, Μαλβίνα
Με πρωτοβουλία τού Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου Β΄, με την ευκαιρία τής επετείου των 200 χρόνων από την έναρξη τού αγώνα τού Ελληνικού έθνους προς αποτίναξη τού οθωμανικού ζυγού, έχει αναπαραχθεί η Σημαία τού Σώματος Κυπρίων Εθελοντών στην Επανάσταση του 1821.
Αρκετοί ήταν οι εκ τής μεγαλονήσου Κύπρου αγωνιστές κατά την ελληνική επανάσταση προσφέροντας και αυτή την ίδια τη ζωή τους για την ελευθερία της Ελλάδας.
Μάλιστα οι εκ Κύπρου αγωνιστές, μέλη τού Κυπριακού Ιερού Λόχου, διέθεταν και δική τους σημαία.
Η σημαία αποτελούνταν από ένα άσπρο πανί στο οποίο υπήρχε ένας γαλάζιος σταυρός. Έφερε επιγραφή: ΣΗΜΕΑ ΕΛΗΝΗΚΙ-ΠΑΤΡΗΣ ΚΗΠΡΟΥ. Οι διαστάσεις της ήσαν: 1,10Χ1,40μ.
Με οδηγίες τού Μακαριωτάτου, οι σημαίες άρχισαν να διανέμονται ήδη στους ναούς τής Λευκωσίας για να αναρτηθούν στους ιστούς ή στα προαύλια, ενώ άρχισε η διανομή τους και σε άλλες Μητροπόλεις, προκειμένου να υψωθούν σε όλες τις εκκλησίες τής ελεύθερης Κύπρου.
«-Παρόντες όλοι;»
«-Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει»!
«Παρόντες», λέει ο Δάσκαλος, και με φωνή που τρέμει, αναφωνεί:«Σήκω, Ευαγόρα, να μας πεις Ελληνική Ιστορία», υπογραμμίζοντας, με νόημα, με μια μόνο μικρή φράση, τη συνεχή και αδιάλειπτη, την παντοτινή, την αιώνια παρουσία τού ιδεολόγου ήρωά μας Ευαγόρα Παλληκαρίδη, στις καρδιές όλων των Ελλήνων, όπως αυτή περίτρανα αναδείχθηκε, μέσα από την εθνική του δράση και προσφορά, μέσα από το φωτεινό του παράδειγμα.
Και η ιστορικά προδιαγεγραμμένη απόφαση-απάντηση τού οραματιστή Ευαγόρα, υπήρξε σαφής και ξεκάθαρη, δίνοντας, με εθνική υπερηφάνεια, τα διαπιστευτήρια τής τετιμημένης Ελληνικής του καταγωγής. Μια απόφαση-απάντηση, ανάλογη και αντάξια της δικής του γενιάς, γενιάς θρύλων και ηρώων, ανάλογη και αντάξια των πεπρωμένων της Φυλής, των εθνικών επιταγών και περιστάσεων και των ιστορικών προσταγών της Πατρίδος και του Έθνους.
«Θα πάρω μιαν ανηφοριά,
θα πάρω μονοπάτια,
να βρω τα σκαλοπάτια,
που παν στη Λευτεριά…»!
Και ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, κάνοντας πράξη ζωής, τους πιο πάνω δικούς του στίχους, πέτυχε το συναπάντημα με τη Λευτεριά, περνώντας στο πάνθεον της εθνικής αθανασίας, και καταλείποντας σε μας, τους μεταγενέστερούς του, βαριά και ασήκωτη ιστορική κληρονομιά.
Ο Κυπριακός Ελληνισμός, υποκλινόμενος, με πολλή σεβασμό και ευγνωμοσύνη, αποτίει φόρο τιμής σε ένα γνήσιο Έλληνα, στον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, με τη συμπλήρωση, σήμερα, πενήντα οκτώ χρόνων από τότε, ανήμερα της 14ης Μαρτίου 1957, ημέρα κατά την οποία, ο 18χρονος λεβέντης μαθητής-μαχητής του Επικού Απελευθερωτικού Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. 1955-1959, ανέβαινε, αγέρωχος, με σθένος και αυταπάρνηση, με πίστη προς τον Χριστό και την αιώνια Ελλάδα, ως ο τελευταίος των απαγχονισθέντων, το μακάβριο ικρίωμα της αγχόνης, την οποία έστησαν οι Άγγλοι αποικιοκράτες, μεταξύ άλλων απαίσιων μεθόδων, προκειμένου να κάμψουν, και με αυτό το απηνές μέτρο, το άκαμπτο φρόνημα των παλληκαριών μας.
Καταθέτοντας, λοιπόν, σήμερα, εθνικά υπερήφανοι για τον Ευαγόρα, στη μνήμη του, τον αμάραντο και μοσχοβολούντα στέφανο της αγάπης, μα προπάντων της απέραντης ευγνωμοσύνης μας, σύρουμε τις πιο κάτω λίγες γραμμές. Και αυτό, το πράττουμε, κινούμενοι από συνειδησιακή υποχρέωση, έναντι της τεράστιας συμβολής του στον υπέρ πάντων αγώνα του λαού μας, δίδοντας την ίδιά του τη ζωή, την ακριβή του νιότη, χαλάλι της Πατρίδος! Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, αδιαφορώντας για τις χαρές και τις λύπες της ζωής, και εγκαταλείποντας τα ευγενή του όνειρα, τις επιδιώξεις και τις προσδοκίες του, που απόλυτα δικαιολογημένα ο κάθε νέος έχει και κάνει στη δική του ηλικία, πρόσφερε, χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό, τον εαυτό του, αιμάτινη σπονδή στο χοροστάσι του Έθνους. Έτσι, δικαίως, με τα έργα Πατρίδος που πραγματοποίησε, παρά τη σύντομη επίγεια βιωτή του, πέρασε, με απροσμέτρητη επιτυχία, το κατώφλι που οδηγεί εις τας χρυσούς δέλτους της ένδοξης Ελληνικής μας Ιστορίας.
Ήταν 27 Φεβρουαρίου, του 1938, όταν στο χωριό Τσάδα της Επαρχίας Πάφου, γεννιόταν ο Ευαγόρας, το τέταρτο παιδί της οικογένειας του αστυνομικού Μιλτιάδη Θεοδώρου από τον Λάρνακα της Λαπήθου, και εγγονός του Θεόδωρου Παλληκαρά, από τον οποίο και πήρε το επώνυμο Παλληκαρίδης. Και αυτό το παιδί, διαθέτοντας καρδιά εθνικής αρχοντιάς, και διακατεχόμενος από σπάνια χαρίσματα ανεξάντλητης και ανιδιοτελούς φιλοπατρίας, έμελλε, δεκαοκτώ, μόνο, χρόνια αργότερα, με πυξίδα τις αρχέγονες διδαχές «ουδέν γλύκιον Πατρίδος» και «μητρός τε και πατρός τε και των άλλων προγόνων, απάντων τιμιότερον και σεμνότερον και αγιότερον, εστίν η Πατρίς», να καταστεί αιώνιο σύμβολο μεταλαμπάδευσης αρχών, αξιών και ιδανικών. Έμελλε, ακόμη, να καταστεί, και κατέστη, ιστορική παρακαταθήκη συνέχισης, από μέρους μας, του δικού μας αγώνα εθνικής σκυταλοδρομίας, του αγώνα της τιμής, του καθήκοντος και της αξιοπρέπειας, για την απόκτηση του πιο ωραίου και του πιο αληθινού, της Ελευθερίας της Πατρίδoς μας.
Ο έφηβος Ευαγόρας Παλληκαρίδης, σε μια ηλικία, τότε, κατά την οποία, η συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών νέων-συνομήλικών του, της εκκοσμικευμένης και αποϊδεολογικοποιημένης κοινωνίας μας, για τους οποίους νέους, εμείς, οι μεγαλύτεροι, δεν αποτελούμε και τα καλύτερα πρότυπα αγάπης προς την Πατρίδα, «περί άλλων πολλών τυρβάζουν»,αυτός, λοιπόν, ζούσε, οραματιζόταν και ποθούσε αέρα Ελευθερίας! Γι’ αυτήν, που για την απόκτησή της, από τα βάθη των αιώνων, ίσα με σήμερα, το τίμημα του απανταχού της γης Ελληνισμού, ήταν, και συνεχίζει να είναι εξαιρετικά πολύ μεγάλο, με τις εκατόμβες των θυσιών στα αμέτρητα πεδία των μαχών. Στη ζωή του Ευαγόρα, νόημα και περιεχόμενο, έδινε μόνο ο πόθος για την Ελευθερία της Πατρίδος. Γι’ αυτό, εξάλλου, την ύμνησε, αποδίδοντάς της στίχους θεσπέσιας εθνικής ομορφιάς.
Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, όπως και όλοι όσοι έγραψαν τις χρυσές σελίδες δόξης και τιμής, με το τρισένδοξο έπος της θρυλικής Ε.Ο.Κ.Α. 1955-1959, οι οποίοι και αποτελούν την πιο όμορφη γενιά της Κυπριακής Ιστορίας, γενιά θρύλων και γιγάντων, γενιά που κονιορτοποίησε τα ανελεύθερα δεσμά δουλείας, που επέβαλαν στον μαρτυρικό Κυπριακό Ελληνισμό, οι βάναυσα συμπεριφερόμενοι Άγγλοι αποικιοκράτες, δεν έχουν την ανάγκη των δικών μας ύμνων και επαίνων. Με τα θαυμαστά εθνικά τους έργα, τα έργα φιλοπατρίας τους, με την εθνική τους στάση ζωής, και το τρανό-λαμπρό τους παράδειγμα, επιδεικνύοντας, δηλαδή, υψηλότατο αίσθημα εθνικής και ιστορικής ευθύνης απέναντι στον ιερό αγώνα, που η πολύπαθη Πατρίδα τούς ενεμπιστεύθηκε, αποδείχθηκαν και αναδείχθηκαν «πολλώ κάρρονες» των αειμνήστων προγόνων τους. Και όλοι τους, ασφαλώς και ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, αγωνιζόμενοι «για Του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία», καταξίωσαν την ιστορική παράδοση και συνέχεια του Ελληνικού Έθνους και, δικαίως, καταξιώθηκαν από την αδέκαστον κρίση της.
Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, του οποίου την ιερή μνήμη τιμούμε σήμερα,βαπτιζόμενος στην κολυμβήθρα του προγονικού κλέους και καταθέτοντας αστείρευτα αποθέματα ιστορικής αυτογνωσίας και αυτοσυνειδησίας στο ιερό δισκοπότηρο του εθνικού χρέους, και «ού καταισχύνων όπλα τα ιερά», διά της μαρτυρικής αυτού αγχόνης, πριν από πενήντα οκτώ χρόνια, υπεράσπισε, όσο και όπως αρμόζει, σε Έλληνα στρατιώτη, τις Κυπριακές Θερμοπύλες.
Εμείς, οι του Ευαγόρα επίγονοι, συνειδητοποιώντας τους χαλεπούς καιρούς και τους τεράστιους κινδύνους, που έχουν περιζώσει την Πατρίδα μας, με την εθνικοθρησκευτική επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού να απειλείται θανάσιμα, και εμπνεόμενοι και παραδειγματιζόμενοι από το μεγαλείο της δικής του θυσίας και αρετής, και παραφράζοντας, μερικώς, τους στίχους του 18χρονου ήρωά μας, χάριν τών σημερινών τραγικών και ιδιαιτέρως δυσκόλων στιγμών, για τη νήσο μας και το λαό μας,
«Ας πάρουμε την ανηφοριά,
ας πάρουμε τα μονοπάτια,
να βρούμε τα σκαλοπάτια,
που παν στη Λευτεριά»!
Θα αποτελέσει, το γεγονός τούτο, την καλύτερη δικαίωση και τιμή του σκοπού της θυσίας του αδελφού ηρωομάρτυρα της Ε.Ο.Κ.Α. Ευαγόρα Παλληκαρίδη.
Αιωνία ας είναι, και είναι, η μνήμη του!
Το γύρο του Διαδικτύου κάνει τις τελευταίες ημέρες ένα βίντεο με πρωταγωνιστή την μορφή του Ευαγόρα Παλληκαρίδη.
Πολλοί εκφράζουν συγκλονισμό και δέος από την ζωντανή μορφή του Παλληκαρίδη που φαίνετε σε βίντεο να κινείτε.
Το βίντεο έχει εμπλουτιστεί με το γνωστό τραγούδι του «Βαγορή» θα πάρω μιαν ανηφοριά που έγραψε ο ήρωας λίγο πριν απαγχονιστεί από του Άγγλους κατακτητές.
.
Σαν σήμερα 7/03/1957 πέφτουν ηρωικά μαχόμενοι οι αγωνιστές της ελευθερίας Κκέλης Χρίστος και Στυλιανού Μιλτιάδης.
Κκέλης Χρίστος
Γεννήθηκε στο χωριό Κισσόνεργα, της επαρχίας Πάφου, στις 17 Οκτωβρίου 1934.
Γονείς : Μιλτιάδης και Άννα Κκέλη
Αδέλφια : Γεώργιος, Ιωάννης, Κώστας, Αντώνιος, Μαρία, Ελένη, Δέσποινα
Ο Χρίστος Κκέλης φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Κισσόνεργας και εργαζόταν ως υπάλληλος σε κατάστημα υλικών οικοδομής στην Πάφο. Ήταν πολύ θαρραλέος και συνετός. Εντάχθηκε στον αγώνα το 1955 και υπήρξε δεσπόζουσα μορφή στην επαρχία Πάφου. Ανέλαβε, ως βοηθός του τομεάρχη Πάφου, τη φύλαξη του οπλισμού του τομέα, καθώς επίσης και την οργάνωση των ομάδων όλων των χωριών της χαμηλής περιοχής της επαρχίας Πάφου, εκτός από τη Χλώρακα. Επί κεφαλής των ομάδων αυτών ανέπτυξε αξιόλογη δράση, όπως ήταν η συλλογή όπλων και σφαιρών από ιδιώτες στο χωριό του, η κατασκευή ναρκών και χειροβομβίδων σε μεγάλες ποσότητες και οι επιθέσεις εναντίον των Άγγλων.
Στις 17 Νοεμβρίου 1955 ανατίναξε με νάρκη στρατιωτικό λαντ-ρόβερ και στις 26 Νοεμβρίου 1955 έριξε την πρώτη βόμβα στο χωριό του με αποτέλεσμα το θάνατο του πρώτου Βρετανού στρατιώτη στον τομέα. Στις 29 Νοεμβρίου 1955 και στις 8 Ιανουαρίου 1956 διηύθυνε ενέδρες εναντίον των Άγγλων στην Κισσόνεργα. Ηγήθηκε επίθεσης με όλμο εναντίον του στρατιωτικού καταυλισμού Μα, μεταξύ Κισσόνεργας και Πέγειας, στις 15 Δεκεμβρίου 1956 και στις 20 Ιανουαρίου 1957 έπληξε με τρία βλήματα όλμου το στρατόπεδο Στρουμπίου. Έκαμε επίσης επίθεση εναντίον του συνταγματάρχη Μακμίλλαν, έστησε ενέδρα και ακολούθως επιτέθηκε με όπλα εναντίον του ανακριτή Γουίντενσον. Μεγάλες ήταν οι απώλειες που είχε ο αγγλικός στρατός και από τις ηλεκτρικές βόμβες-παγίδες τις οποίες τοποθετούσε σε δένδρα και πυροδοτούσε από κάποια απόσταση, αποφεύγοντας τον κίνδυνο σύλληψής του. Λόγω της μεγάλης δράσης στην περιοχή οι στρατιωτικές αρχές δημιούργησαν στρατιωτικό φυλάκιο μέσα στο χωριό του και επέβαλαν νυκτερινό κατ’ οίκον περιορισμό.
Ο Χρίστος Κκέλης χρησιμοποιώντας ωρολογιακή νάρκη κατόρθωσε να πλήξει τους στρατιώτες στο κέντρο του χωριού κατά τη νυκτερινή τους σύναξη, υποχρεώνοντάς τους να διαλύσουν τον περιορισμό. Για να αποφύγει τη σύλληψη δεν κοιμόταν στο σπίτι του και πολλές φορές έμενε με τους αντάρτες στα καταφύγιά τους.
Όπως ηρωική υπήρξε η δράση του , ηρωικός ήταν και ο θάνατός του. Τέσσερις μέρες μετά το θάνατο του Αυξεντίου, πήγε στην τοποθεσία ” Άπη” μαζί με το συναγωνιστή του Μιλτιάδη Στυλιανού και, κατόπιν προδοσίας, βρέθηκαν περικυκλωμένοι από Άγγλους στρατιώτες που τους συνόδευαν προδότες. Οι δυο αγωνιστές μπήκαν σε μικρό δωμάτιο, το οποίο στέγαζε αντλία νερού, για να αποφύγουν τα πυρά των εχθρών και έδωσαν μάχη πυροβολώντας συνεχώς εναντίον τους. Τελικά βλήθηκαν με χειροβομβίδες οι οποίες ρίφθηκαν στη χωματένια στέγη που στέγαζε το καταφύγιό τους και έπεσαν στο πεδίο της τιμής ένδοξοι και αθάνατοι.
Στυλιανού Μιλτιάδης
Γεννήθηκε στο χωριό Τάλα, της επαρχίας Πάφου, στις 16 Ιουνίου 1937.
Γονείς : Στυλιανός Λεωνίδα και Μελπομένη Στυλιανού
Αδέλφια : Παναγιώτης, Ανδρούλα, Μαρούλα, Στέφανος, Ελένη και Ευφροσύνη
Ο Μιλτιάδης Στυλιανού τελείωσε το δημοτικό σχολείο Τάλας. Το 1955 ήταν μαθητής στην Ε΄ τάξη του Κολεγίου Πάφου, όταν εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ και ανέλαβε την ομάδα του χωριού του. Συνεργαζόταν στενά με τον ήρωα Χρίστο Κκέλη, ο οποίος είχε άμεση επαφή με τον τομεάρχη Πάφου. Έλαβε μέρος σε πολλές ενέδρες μεταξύ Κτήματος – Πέγειας. Βοήθησε στη συλλογή των ιδιωτικών όπλων στην Κισσόνεργα. Μετέφερε όπλα και εκρηκτικές ύλες από και εις τα χωριά Τάλα, Χλώρακα, Θελέτρα και Μεσόγη. Φιλοξενούσε και έκρυβε στο πατρικό του σπίτι αντάρτες και τους τροφοδοτούσε στα κρησφύγετά τους από το 1956 μέχρι την ημέρα που έπεσε μαχόμενος. Στο περιβόλι του πατέρα του, στην τοποθεσία Άπη, διατηρούσε ιδιαίτερο καταφύγιο για τον αρχηγό της ομάδας Χρίστο Κκέλη.
Πήρε μέρος σε πολλές ενέδρες και επιθέσεις εναντίον των Άγγλων, όπως στην ενέδρα εναντίον του ανώτερου στρατιωτικού Μακμίλλαν και σε άλλες που έγιναν στην Κισσόνεργα, μια το 1956 και τρεις το 1957. Πήρε επίσης μέρος στη ρίψη βομβών στο Κτήμα.
Στις 7 Μαρτίου 1957 Άγγλοι στρατιώτες, με τη βοήθεια πληρωμένων προδοτών, έστησαν ενέδρα – παγίδα εναντίον των αγωνιστών Χρίστου Κκέλη και Μιλτιάδη Στυλιανού. Οι προδότες ξεγέλασαν συναγωνιστές του Χρίστου και του Μιλτιάδη, παρουσιαζόμενοι ως αντάρτες που διέφυγαν από τη μάχη του Μαχαιρά. Οι δυο αγωνιστές, επειδή υποψιάζονταν προδοσία, πήγαν να τους συναντήσουν στο περιβόλι του Στυλιανού, μεταξύ Τάλας και Κισσόνεργας, οπλισμένοι. Έδωσαν πολύωρη μάχη εναντίον των προδοτών, που ήταν καλά ταμπουρωμένοι σε άδεια τσιμεντένια δεξαμενή και κατόρθωσαν να πληγώσουν έναν από αυτούς. Τότε επενέβησαν Άγγλοι στρατιώτες που, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, παραμόνευαν κρυμμένοι στις γύρω χαρουπιές. Περικύκλωσαν τους δυο αγωνιστές σ’ ένα πλινθόκτιστο σπιτάκι και τους ανατίναξαν.
Το έργο του Μιλτιάδη συνέχισε επάξια η οικογένειά του. Ο αδελφός του Παναγιώτης ανέλαβε την τροφοδοσία της ανταρτικής ομάδας της περιοχής τους μέχρι τη σύλληψή του τον επόμενο χρόνο. Την ίδια μέρα με τον Παναγιώτη συνελήφθη και ο πατέρας του Στυλιανός, που κακοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν μπόρεσε ποτέ πια να ξαναεργαστεί στα κτήματά του.
Τιμώντας οι συγχωριανοί τη θυσία του ήρωα και την προσφορά της οικογένειας στον απελευθερωτικό μας αγώνα, ανέλαβαν ομαδικά την καλλιέργεια των κτημάτων τους.
Με την βοήθεια της τεχνολογίας έδωσαν ζωή στον Ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου
3 Μαρτίου 1957, μέρα μνήμης του Ήρωα της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου.
Ημέρα, κατά την οποία, οι πάνοπλοι Άγγλοι στρατιώτες, περικύκλωσαν το κρησφύγετο του Υπαρχηγού της ΕΟΚΑ και έριξαν μέσα σε αυτό βενζίνη και χειροβομβίδα, με αποτέλεσμα να πέσει μαχόμενος ο Σταυραετός του Μαχαιρά.
Ο Ήρωας Γρηγόρης Αυξεντίου τάφηκε την επομένη, 4 Μαρτίου, στις Κεντρικές Φυλακές, στα Φυλακισμένα Μνήματα.
Οφειλόμενα στην Ιερή Μνήμη του Γρηγόρη Αυξεντίου
«Αρκετά δίδαξα μέχρι τώρα στα παλληκάρια μου, πώς να κρατάνε τα όπλα και να πολεμούν. Καιρός είναι να τους δείξω και πώς να πεθαίνουν»!
Με αισθήματα ιδιαίτερης συγκίνησης, μνημονεύουμε και τιμούμε σήμερα, ανήμερα της συμπλήρωσης εξηνταένα χρόνων από τη μεγαλόπρεπη θυσία του, όλοι μας, ο απανταχού της γης Ελληνισμός, τον ήρωα των ηρώων, τον μέγιστο από τους μεγάλους, τον Αθάνατο Υπαρχηγό του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. 1955-1959, τον Σταυραετό του Μαχαιρά, Γρηγόρη Αυξεντίου.
Και είναι η τέτοια μνημόνευση-αναφορά, ένα αφάνταστα πολύ μικρό δείγμα, έναντι της, επίσης, αφάνταστα πολύ μεγάλης οφειλής μας προς αυτόν, προς τον αδελφό Γρηγόρη, προς τον Γρηγόρη Αυξεντίου της Κύπρου μας, αλλά και του σύνολου Ελληνισμού, ο οποίος, απόλυτα δικαιολογημένα, αποτελεί το καταστάλαγμα του προαιώνιου προγονικού κλέους και εσαεί θα ενσαρκώνει τον πόθο του λαού μας για ελευθερία και δικαίωση.
Σημειώνουμε, ότι, το να επιδιώξει κανείς, να μνημονεύσει και να τιμήσει τον Γρηγόρη Αυξεντίου, αναμφίβολα δεν είναι εύκολο εγχείρημα. Η ευθύνη για κάτι τέτοιο είναι απροσδιόριστα πολύ μεγάλη. Για τον «Ζήδρο» της Ε.Ο.Κ.Α., επαρκέστερα από όλους μας, η Ιστορία της μαρτυρικής μας νήσου, έχει αποδώσει, κατά τον πλέον αψεγάδιαστο τρόπο τα πρέποντα και τα αρμόζοντα, και, ασφαλώς, δίκαια και επάξια, τον έχει κατατάξει, αφού υπερασπίστηκε μέχρις εσχάτων τη γενέθλια-πατρώα τούτη γη, στο πάνθεον των Αθανάτων της. Γι’ αυτό και ο Σταυραετός του Μαχαιρά, αποτελεί, χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό, μια ολοζώντανη Ιστορία, μια ολοζώντανη εθνική κιβωτό.
Παρά το γεγονός ότι δεν ήταν, και ασφαλώς δεν είναι στις προθέσεις μου, να εξιστορίσω τη ζωή, το φωτοβόλο έργο και το μεγαλείο της θυσίας του Υπαρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α. -προσωπικά αισθάνομαι πολύ αδύναμος για κάτι τέτοιο- εντούτοις, ταπεινά, και με πολλή διάκριση, κλείνοντας ευλαβικά το γόνυ και καταθέτοντας, με δέος, τα μυρίπνοα άνθη της αγάπης, της εκτίμησης και του σεβασμού μου στην ιερή του θυσία, σταχυολογώ, τα λίγα πιο κάτω, απαύγασμα της μεγάλης και υπέρλαμπρης παρακαταθήκης, της ανυπέρβλητης εθνικής κληρονομιάς, που ο Γρηγόρης Αυξεντίου μας κατέλειπε από τότε, μέσα από το πυρπολημένο, αλλά αέναο κρησφύγετό του στα βουνά του Μαχαιρά.
Μέσα, λοιπόν, από τους εθνικούς θησαυρούς, που ο Γρηγόρης μας κληροδότησε, και έχοντας υπόψη το ιστορικό αξίωμα ότι οι θύμησες και οι ιστορικές μνήμες, σε κάθε περίπτωση, διδάσκουν από το παρελθόν, φωτίζουν το παρόν και καθοδηγούν το μέλλον, επιτακτικό προβάλλει το δικό μας πελώριο χρέος. Χρέος οφειλόμενο, τόσο έναντι των προγόνων μας -και αδιαμφισβήτητα έναντι και του Σταυραετού του Μαχαιρά- όσο και έναντι των επιγόνων μας. Πενήντα οκτώ χρόνια από την αφθάστου ηρωϊσμού εθελούσια θυσία του και σαράντα ένα, σχεδόν, χρόνια, από τη συμφορά του 1974, η Πατρίδα μας εξακολουθεί να διέρχεται κρίσιμες ώρες, θα λέγαμε τις κρισιμότερες στη μακραίωνη ιστορική της διαδρομή, αφού, αναντίλεκτα, θανάσιμος είναι ο κίνδυνος για την εθνικοθρησκευτική μας επιβίωση, ως Κυπριακός Ελληνισμός, στη γη τούτη των μακαριστών πατέρων μας. Ποιό είναι, ως αποτέλεσμα των εθνικών επιταγών, που ατόφιες μάς παρέδωσε ο Γρηγόρης Αυξεντίου, το χρέος μας προς την Πατρίδα;
Ηγεσία και λαός, λαός και Ηγεσία, όλοι μαζί, αναλογιζόμενοι το τεράστιο εθνικό μας χρέος, θα πρέπει να πορευθούμε το δρόμο της τιμής και του καθήκοντος, αλλά και της εθνικής υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας. Το επιβάλλει η Ιστορία μας και το επιτάσσει η κρισιμότητα των στιγμών. Ο Υπαρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. αποτελεί, και εσαεί θα αποτελεί, για όλους εμάς σήμερα, αλλά και για τις επερχόμενες, τις μέλλουσες γενιές, τον διαχρονικό καθοδηγητικό φάρο. Για έξι, σχεδόν, δεκαετίες, εμπνέει, διδάσκει και καθοδηγεί τον Κυπριακό Ελληνισμό, αλλά και μεταλαμπαδεύει, από τότε, μέσα από το ηρωϊκό ολοκαύτωμά του στο πανίερο και περιώνυμο κρησφύγετό του, την ατελεύτητη αγάπη, που πρέπει να συνέχει τον κάθε ένα ξεχωριστά, αλλά και όλους μαζί, προς την Πατρίδα μας. Ήταν, είναι και θα είναι, αποδεδειγμένα, η καλύτερη πυξίδα φωτός, ο πιο ασφαλής οδοδείκτης, προκειμένου να βαδίσουμε την τιμημένη πορεία της ένδοξης τρισχιλιετούς και πλέον Ιστορίας μας. Οι πράξεις και οι ενέργειές μας, αν θέλουμε -και ασφαλώς πρέπει να θέλουμε- να επιτευχθεί η απελευθέρωση και η ανάκτηση των ιερών και των οσίων μας, των βωμών και των πατρογονικών μας εστιών και γενικά η δικαίωση της Πατρίδος μας και του λαού μας, τότε μόνο θα αποκτήσουν φερεγγυότητα, εάν ιχνηλατήσουμε με δέος, τα αλήστου μνήμης πεπραγμένα τού Σταυραετού του Μαχαιρά, ο οποίος και αποτελεί την πιο γνήσια και αυθεντική έκφραση του Έλληνα πατριώτη.
Οι Άγγλοι αποικιοκράτες, αγνοούσαν οι αφελείς, ότι ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ήταν, είναι και θα είναι έπαλξη απυρόβλητη και πυρφόρα, ιδεώδες και ιδανικό, λάβαρο και σημαία. Αυτοί αγνοούσαν, ας τον αξιοποιήσουμε, λοιπόν, εμείς, που είναι και δικός μας! Δεν γνώριζαν, οι ανιστόρητοι, ότι ο Αθάνατος Σταυραετός του Μαχαιρά, δεν ήταν μόνο χθες, αλλά είναι και σήμερα, και θα είναι και αύριο, και εις τους αιώνας των αιώνων, ότι ήταν παρελθόν, αλλά είναι και παρόν, και θα είναι και μέλλον, ότι ήταν, είναι, και θα είναι, ολάκερη σχολή και εθνική κιβωτός και εστία. Αυτοί δεν γνώριζαν, ας τον αξιοποιήσουμε, λοιπόν, εμείς! Δεν μπορούσαν να αντιληφθούν οι αμαθείς, ότι ο Υπαρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α., ήταν, είναι, και θα παραμείνει, φλόγα που δε σβήνει, δάδα που δεν αναλίσκεται, πυρσός που αυτοτροφοδοτείται και Ιστορία πολύ μεγάλη. Αυτοί ήσαν αμαθείς, ας τον αξιοποιήσουμε, λοιπόν, εμείς! Και για να τον αξιοποιήσουμε, όπως και όσο πρέπει, για το καλό της Πατρίδος μας και του μαρτυρικού λαού μας, επιβάλλεται να μη λησμονήσουμε, ποτέ, το σκοπό της θυσίας του. Και για να μην αποδειχθούμε, όμως, ποτέ, επιλήσμονες του σκοπού της θυσίας του,
Ας πάρουμε μια σταγόνα από το αίμα του
για να καθαρίσουμε το δικό μας.
Ας πάρουμε μια σταγόνα από το αίμα του
για να μπολιάσουμε το δικό μας.
Ας πάρουμε την τελευταία του εκπνοή
για να έχουμε οξυγόνο, να αναπνέουμε χιλιάδες χρόνια.
Ας πάρουμε τις τελευταίες του λέξεις
για να έχουμε να τραγουδάμε
ανεξάντλητα εμβατήρια για τη λευτεριά!
Όσοι πιστοί, λοιπόν, στο εθνικό τούτο προσκλητήριο του ιστορικού χρέους, απόρροια του αρχέγονου, αλλά και του νεώτερου προγονικού κλέους. Το οφείλουμε στην από αιώνες τώρα μεγάλη στρατιά όλων εκείνων -ιδιαίτερα, δε, στον ηρωομάρτυρα Σταυραετό του Μαχαιρά, του οποίου την ιερή μνήμη τιμούμε σήμερα- οι οποίοι πότισαν με το άλικο και καθαγιασμένο αίμα τους το αμάραντο δένδρο της κυπριακής ελευθερίας. Αίμα, που έγινε λίπασμα, και λιπαίνει την πατρώα τούτη και μαρτυρική γη.
Ευχόμαστε, ο Κύριος της Δικαιοσύνης Χριστός, του Οποίου, σύντομα, θα ζήσουμε τη Σταυρική θυσία, αλλά, προπάντων, θα γιορτάσουμε τη θριαμβευτική Ανάσταση, να δώσει, ώστε, η άγια και ευλογημένη ημέρα της εθνικής λυτρώσεως, της λυτρώσεως των εθνικών παθών του Κυπριακού Ελληνισμού, η ημέρα της ανεκλάλητης χαράς των κυπριακών ελευθερίων, να μην αργήσει. Θα είναι το χαρμόσυνο τούτο άγγελμα, το καλύτερο μνημόσυνο προς τον Αθάνατο Υπαρχηγό της Ε.Ο.Κ.Α. τον Σταυραετό του Μαχαιρά, τον Γρηγόρη Αυξεντίου, τον Γρηγόρη των Πανελλήνων. Ο Θεός έσται βοηθός!
Μνημονεύουμε σήμερα τη θυσία του Σταυραετού του Μαχαιρά, εκ Λύσης ορμώμενου, Γρήγορη Αυξεντίου.
Τιμούμε τη μνήμη της ηρωικής αντίστασης και του ολοκαυτώματος του, μέσα από τα οποία κερδήθηκε η ανεξαρτησία μας.
64 χρόνια μετά, οφείλουμε να διατηρούμε άσβεστη τη μνήμη και να κρατούμε τη θυσία των ηρώων μας ως πυξίδα.
Πρωταρχικός μας στόχος η απαλλαγή από τον τουρκικό κατοχικό στρατό και η απελευθέρωση της μαρτυρικής μας νήσου.
Ο αγώνας για απελευθέρωση, αλληλένδετος με τις έννοιες της ελευθερίας και της Δημοκρατίας.
Λίγο πριν την επόμενη “στάση” αυτής της μακροχρόνιας προσπάθειας επίλυσης του Κυπριακού, ζητείται ενότητα, ομοψυχία και εν συναίσθηση της ευθύνης που έχουμε για τη διασφάλιση του Ελληνισμού στην Κύπρο.
Ο Μαρίνος Σιζόπουλος εξέδωσε βιβλίο με συγκλονιστικά ντοκουμέντα καθ’ όλη τη διάρκεια του Κυπριακού προβλήματος από το 1955 μέχρι το 1974.
Ο πρόεδρος της επιτροπής της ΕΔΕΚ διετέλεσε πρόεδρος της επιτροπή για τον φάκελο της Κύπρου και γνωρίζει σίγουρα πολλά. Ένα βιβλίο που πραγματικά θα έχει άκρως ενδιαφέροντα στοιχεία.
Καλοτάξιδο!!!
